Απέραντη θλίψη έχει σκορπίσει στον δημοσιογραφικό κόσμο και την τοπική κοινωνία του Βόλου η είδηση του απροσδόκητου θανάτου της δημοσιογράφου Ντίνας Παππά, σε ηλικία μόλις 52 ετών.
Η εκλιπούσα εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις της στο σπίτι της, από μέλη της οικογένειάς της, νωρίς το απόγευμα της Πέμπτης. Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για αιφνίδιο θάνατο την ώρα που κοιμόταν, ενώ τίποτα νωρίτερα δεν είχε δείξει ότι αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα. Μάλιστα, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με δικούς της ανθρώπους κατά τις μεσημεριανές ώρες, χωρίς να εκφράσει κάποια ενόχληση ή δυσφορία.
Τα ακριβή αίτια του θανάτου της θα αποσαφηνιστούν μετά τη διενέργεια νεκροψίας – νεκροτομής που διατάχθηκε από τις αρμόδιες αρχές.
Η Ντίνα Παππά υπήρξε μια από τις πιο γνωστές και δραστήριες δημοσιογράφους της Μαγνησίας, με πολυετή παρουσία σε ραδιόφωνο, τηλεόραση και Τύπο. Ξεκίνησε από τον ραδιοφωνικό σταθμό 9,86FM, εργάστηκε στην TRT, ενώ σημαντικό αποτύπωμα άφησε μέσα από τη δουλειά της στις εφημερίδες «Νέος Τύπος», «Πρώτη» και «Ταχυδρόμος». Παράλληλα, συνεργάστηκε με μεγάλα ενημερωτικά sites ως ανταποκρίτρια και είχε διατελέσει υπεύθυνη Τύπου των πρώην δημάρχων Βόλου, Κυριάκου Μήτρου και Αλέκου Βούλγαρη.
Η απώλειά της αφήνει μεγάλο κενό στον χώρο της τοπικής ενημέρωσης και μια βαριά σκιά σε όσους είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν και να συνεργαστούν μαζί της.
Τον Νοέμβριο του 2023 έφυγε από τη ζωή ο γιος της Κωνσταντίνος, γεγονός που της στοίχισε ιδιαιτέρως, αφού ήταν μοναχογιός.
Ο Δημοσιογράφος Δημήτρης Χορταργιάς με κείμενο του στα σόσιαλ μίντια την αποχαιρετά ραγίζοντας καρδιές:
“Ντίνα μου αγαπημένη. Αυτή τη βόλτα που σου υποσχέθηκα στις 23 Ιουνίου 2025 ότι θα πάμε, δεν την ξέχασα.
Με πήρες εκείνο το βράδυ να μου εκφράσεις την συμπαράσταση σου (ελάχιστοι το έκαναν) και να μου πεις να μην στεναχωριέμαι γιατί “είσαι καλό παιδί”, όταν κάποιοι αλητήριοι εκτελώντας εντολές από γνωστά κέντρα με έβαζαν στο στόχαστρο.
Τις απαντήσεις όπως σου υποσχέθηκα θα τις λάβουν, αν και κάποιοι τις έλαβαν ήδη από την ίδια τη ζωή. Ξέρω ότι ήθελες πολύ να συναντήσεις τον αδικοχαμένο γιο σου, που λάτρευες.
“Θα πάμε μωρέ Δημήτρη, μην με πιέζεις. Να περάσει ο καιρός και θα πάμε αυτή τη βόλτα”. “Να ξεχαστείς λίγο ρε Ντινάκι, ήταν η απάντηση μου”. “Θα πάμε καλέ, θα πάμε…” Καλό σου ταξίδι κορίτσι μου.
Να με περιμένεις για την βόλτα…
Α, Ντίνα μου, μπορώ να στο πω… Ήσουν υπέροχη συνάδελφος και είναι κρίμα, λόγω τεχνικών και μόνο ζητημάτων δεν ήσουν μέλος της Ένωσης μας, όπως θα έπρεπε κανονικά.”
