Στους πρόποδες του Κισσάβου, εκεί όπου η ορεινή ανάσα της Όσσας γλιστρά απαλά μέσα στο αλμυρό φως του πελάγους, η Κουτσουπιά απλώνεται αμφιθεατρικά σαν φυσικό θεωρείο προς το Αιγαίο.
Τα σπίτια της, σκαρφαλωμένα στις κατάφυτες πλαγιές, μοιάζουν να παρακολουθούν σιωπηλά το άνοιγμα της θάλασσας, καθώς το τοπίο κατεβαίνει από το βαθύ πράσινο των καστανιών, των κουμαριών, των πεύκων και των βελανιδιών μέχρι το ασημένιο τρεμόπαιγμα του κύματος. Δύο ρέματα σχίζουν απαλά το σώμα του οικισμού, κουβαλώντας τη δροσιά των πηγών και τον παλμό του βουνού προς την ακτή, χαράζοντας φυσικά όρια ανάμεσα στο χώμα και στο νερό, στο άγριο και στο κατοικημένο.
Μπροστά της ανοίγεται μια απλωτή, φωτεινή παραλία από ψιλή άμμο και διάσπαρτο βοτσαλάκι, ένα συνεχόμενο τόξο ακτής που ενώνεται με την Παλιουριά σε μια ατελείωτη γραμμή φωτός και νερού.
Το καλοκαίρι, η Κουτσουπιά γεμίζει ανθρώπινη ανάσα με κορμιά που βυθίζονται στο κύμα, παιδικές φωνές που σπάνε τη σιωπή του πρωινού, μουσικές που ανάβουν τα δειλινά, θαλάσσια αθλήματα που χαράζουν στιγμές πάνω στο υγρό γυαλί της επιφάνειας. Κι όμως, πίσω από τον παλμό και τη ζωντάνια, η φύση στέκει αγέρωχη ενώ τα δέντρα κατεβαίνουν σχεδόν ως τη θάλασσα, σαν να θέλουν να σκύψουν να πιουν από το αλάτι, και το βουνό παραμένει πάντα παρόν, σκιά και προστάτης του οικισμού.
Η Κουτσουπιά μεγάλωσε τα τελευταία χρόνια δίχως να αποκοπεί από τη ρίζα της. Ενοικιαζόμενα δωμάτια ακουμπούν σχεδόν στο κύμα, ταβέρνες και beach bar απλώνουν τραπέζια πάνω στην άμμο, και η ζωή του καλοκαιριού ξεδιπλώνεται από το πρώτο φως έως τη νυχτερινή λάμψη των φαναριών.
Πίσω από τον παραλιακό παλμό, η γη εξακολουθεί να καρπίζει με χωράφια με φρούτα και λαχανικά κρατούν τη μνήμη της αγροτικής ζωής, υπενθυμίζοντας πως εδώ το τοπίο δεν είναι μόνο θέα, αλλά και τροφή, μόχθος και συνέχεια. Έτσι, η Κουτσουπιά δεν είναι απλώς παραλία μα είναι ένα σημείο συνάντησης βουνού και θάλασσας, ένα φυσικό αμφιθέατρο όπου το καλοκαίρι παίζεται κάθε χρόνο η ίδια μεγάλη παράσταση. Το φως πάνω στο νερό, το πράσινο που κατεβαίνει ως το κύμα, και ο άνθρωπος που στέκει ανάμεσα τους, μικρός, αλλά φιλοξενούμενος ενός μεγάλου τοπίου.
