Ο Θοδωρής Ζαμπόγιας ήταν ένας χαμογελαστός, δραστήριος και πολύ αγαπητός δάσκαλος με καταγωγή από την Λάρισα, του οποίου ο αιφνίδιος θάνατος βύθισε στη θλίψη τη σχολική κοινότητα του Ρουσσοσπιτίου και όλη την εκπαιδευτική κοινότητα του Ρεθύμνου.
Ο Νεκτάριος Μυρθιανός, ο δάσκαλος που ήταν μαζί με τον Θοδωρή κάθε μέρα στην τάξη, αποχαιρέτησε με έναν βαθιά συγκινητικό επικήδειο τον νεαρό συνάδελφο και φίλο του:
“Αγαπημένε μου Θοδωρή,
Φίλε μου, καλό μου παιδί. Δεν περίμενα ότι θα επικοινωνούσαμε σήμερα μέσα από ένα χαρτί, αντί να είμαστε μαζί στην εκδρομή και να περνούσαμε όμορφα με τα παιδιά. Κακή μοίρα παιδί μου μας χώρισε έτσι σκληρά και απότομα και σε στέρησε από τόσα αγαπημένα πρόσωπα.
Εγώ παιδί μου είχα την τύχη να σε γνωρίσω λίγο καιρό, άλλοι περισσότερο, οι φίλοι εδώ στην Κρήτη, στη Λάρισα κι όπου αλλού και κάποιοι άλλοι, οι δικοί σου άνθρωποι, σε είχαν κοντά τους σε όλη τη σύντομη ζωή σου. Για όλους ο αποχωρισμός μας είναι δύσκολος, όπως δύσκολα ξεχωρίζει και απομακρύνεται κανείς απο ό,τι έχει ομορφιά, απ’ ο,τι δίνει χαρά, απο αυτό που δίνει νόημα και σε τραβά στο φώς του. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήσουνα, ο θεός απλόχερα σου έδωσε τις χάρες, οι γονείς κάνανε το χρέος τους με το παραπάνω.
Η καλή σου ανατροφή φαινότανε με το πρώτο, η καλοσύνη, η προσφορά στους άλλους, ο δυναμισμός, το κέφι, η λαχτάρα για τη ζωή, η δύναμή σου να μεταδίδεις την αισιοδοξία, η ευχέρειά σου να δίνεις λύσεις, η ωριμότητα, η πείρα της ζωής, όλη σου η παρουσία ήταν για μας ένα δώρο και ταυτόχρονα μάθημα. Πόσες φορές ένιωσα θαυμασμό και ευχάριστο ξάφνιασμα, πόσο πολύτιμη ήταν η βοήθειά σου σε όλα τα επίπεδα.
Συχνά σκεφτόμουνα “κοίτα που υπάρχουν τόσο άξιοι άνθρωποι”, “κοίτα έναν καλό δάσκαλο”, “κοίτα πως οι δυσκολίες και ο μεγάλος πόνος μπορούν να μετουσιωθούν σε αγάπη και πίστη στη ζωή”! Θυμάμαι τότε που συμπτωματικά, στη διάρκεια μιας συζήτησης με τους μαθητές μας, μας είπες για τον θάνατο της μητέρας σου.
Το είπες για να συμβουλέψεις τα παιδιά να εκφράζουν τα αισθήματα της αγάπης στους γονείς τους και πόσο σημαντικό είναι αυτό όταν, ένα παραπάνω, έρθει ο καιρός που ο θάνατος θα τους στερήσει ολοκληρωτικά. Θυμάμαι τα λόγια σου μετά, όταν μιλήσαμε κατ’ ιδίαν, που μου’ λεγες , πόσο σε άλλαξε, πόσο σε ωρίμασε ο θάνατός της. Πως αυτός έγινε αιτία να δεις τη ζωή πιο ουσιαστικά, πιο αισιόδοξα. ‘
Οτι για σένα τα προβλήματα της καθημερινότητας ήταν ασήμαντα κι ανίκανα ν’ αλλάξουν τη θετική σου στάση να ανακόψουν τη θέληση σου για ζωή. Μου έλεγες να μην αγχώνομαι, να μην τα παίρνω τοις μετρητοίς και καταλάβαινα πως είχες δίκιο, πως ψυχολογούσες τον χαρακτήρα μου εύστοχα κι ένιωθα πως τα λόγια σου και η παρουσία σου με ωφελούσαν.
Μας χώριζαν 25 χρόνια κι όμως ήταν περιπτώσεις που ένιωθα ότι είχες περισσότερη ωριμότητα, πιο ολοκληρωμένη στάση ζωής. Απο την αρχή φερόσουν σε όλους ίσος προς ίσους, χωρίς αυτό να έχει να κάνει με υπεροψία ή υπερηφάνια, απλά ίσχυε. Ξέρω ότι κάθε μέρα σου ήταν γεμάτη, δουλειά στο σχολείο, μεροκάματα για να καλύπτεις τις ανάγκες, ο μισθός δεν επαρκούσε, άθληση, παρέες σε όλα μέσα. Καμάρωνα και σε θαύμαζα, χαιρόμουν!
Χαιρόμουν για τη σχέση που ένιωθα ότι είχες με τους δικούς σου, τον πατέρα, την αδελφή, τη θεία, τις γιαγιάδες σου, για τη στήριξη που αντλούσες απο εκείνους και που ανταπέδιδες. Όμως ήρθε αυτή η απροσδόκητη τομή που έκοψε το νήμα της ζωής σου και όλα σταμάτησαν. Θοδωρή, σε όσους σε γνώρισαν αφήνει πόνο και θλίψη ο αιφνίδιος θάνατός σου.
Εκείνοι όμως που έχουν μπροστά τους άλλο ένα Γολγοθά είναι οι δικοί σου.
Σκέφτομαι τους δικούς σου ανθρώπους και πονώ, αναρωτιέμαι πως μπορεί να γιατρευτεί, τέτοιος καημός και που μπορεί να πατήσει για να σταθεί το κουράγιο.Η μόνη απάντηση Θοδωρή είσαι εσύ, η ζωή και το παράδειγμά σου, η καλή σου μαρτυρία, η αγάπη που είχες και έδινες απλόχερα και που σου ανταποδίδεται σήμερα.
Μην αφήσεις τους αγαπημένους σου συγγενείς να βυθιστούν στο πένθος, δώσε τους ελπίδα, φως, κουράγιο, αγάπη για τη ζωή, αυτό που πάντα έκανες.
ΕΣΥ Θοδωρή φεύγεις από τα πρόσκαιρα και τα μάταια και επιστρέφεις στην αλήθεια και στο φως, κοντά στη μάνα σου και στο θεό.
Ο θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου, θα κρατώ την όμορφή σου ανάμνηση, το φως των ματιών και της ψυχής σου!
Νεκτάριος Μυρθιανός, δάσκαλος ΣΤ’Δημοτικού Σχολείου Ρουσσοσπιτίου, Ρέθυμνο Κρήτης”
Η αδερφή του έγραψε στα σόσιαλ μίντια: “Πως να μην νιώθεις την ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ όταν είχες τέτοιον αδερφό?????
Εγώ ΝΙΩΘΩ ΜΕΓΆΛΗ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ Ο ΛΑΤΡΕΜΈΝΟΣ ΜΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥΛΗΣ!! ΔΙΑΜΆΝΤΙ ΜΟΥ”
