Στις καταπράσινες πλαγιές του Μαυροβουνίου, εκεί όπου το βουνό απλώνεται ανάμεσα στον Κίσσαβο και το Πήλιο και κοιτάζει από ψηλά το απέραντο Αιγαίο, βρίσκεται το Σκλήθρο. Ένα μικρό ορεινό χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά σε υψόμετρο περίπου 440 μέτρων, σαν φυσικό μπαλκόνι που αγναντεύει τη θάλασσα και τα δάση της ανατολικής Θεσσαλίας. Από εδώ, η ματιά ταξιδεύει πάνω από τις χαράδρες του Μαυροβουνίου και κατεβαίνει μέχρι τις άγριες ακτές του νότιου Θερμαϊκού, εκεί όπου η γη σμίγει με το πέλαγος.
Το Σκλήθρο αποτελεί την καρδιά της ομώνυμης κοινότητας και την έδρα μιας μικρής αλλά ιστορικής περιοχής που περιλαμβάνει τον Ρακοπόταμο και τα Ισιώματα. Ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μελιβοίας του Δήμου Αγιάς και βρίσκεται περίπου πενήντα πέντε χιλιόμετρα ανατολικά της Λάρισας, σε μια γωνιά της Θεσσαλίας που συνδυάζει μοναδικά το βουνό με τη θάλασσα. Σήμερα ο πληθυσμός του είναι μικρός, μόλις λίγο πάνω από εκατό κατοίκους, όμως οι πέτρες και τα μονοπάτια του χωριού κρατούν ακόμη τη μνήμη μιας άλλης εποχής, όταν το Σκλήθρο έσφυζε από ζωή και οικογένειες.
Η ιστορία του ξεκινά στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι πρώτοι κάτοικοι επέλεξαν να χτίσουν το χωριό τους ψηλά στις πλαγιές του Μαυροβουνίου για έναν λόγο βαθιά πρακτικό αλλά και δραματικό το να προστατευθούν από τις πειρατικές επιδρομές που μάστιζαν τα παράλια του Αιγαίου. Από εδώ, μέσα στο φυσικό οχυρό του βουνού, μπορούσαν να εποπτεύουν τη θάλασσα και να προφυλάσσουν τις οικογένειες και τις καλλιέργειες τους.
Τότε το χωριό λεγόταν Κεστενέ κιόϊ, δηλαδή Καστανοχώρι, όνομα που μαρτυρούσε τον πλούτο των καστανιών που σκέπαζαν το βουνό. Με τον καιρό το χωριό πήρε το σημερινό του όνομα από ένα μεγάλο σκλήθρο, ένα δέντρο που, σύμφωνα με την παράδοση, στεκόταν κάποτε αιωνόβιο στο σημείο όπου αναπτύχθηκε ο οικισμός. Από εκεί και πέρα το όνομα ρίζωσε, όπως ρίζωσαν και οι άνθρωποι σε αυτή τη γη.
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, το Σκλήθρο εντάχθηκε αρχικά στον δήμο Κασθαναίας και λίγες δεκαετίες αργότερα, το 1912, απέκτησε δική του κοινότητα. Στα νεότερα χρόνια πέρασε στον δήμο Μελιβοίας και σήμερα ανήκει στον δήμο Αγιάς, παραμένοντας πάντοτε ένα μικρό αλλά ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της περιοχής.
Το τοπίο γύρω από το Σκλήθρο είναι από τα πιο εντυπωσιακά της Θεσσαλίας. Πυκνά δάση με δρύες, καστανιές και άγρια βλάστηση σκεπάζουν τις πλαγιές του Μαυροβουνίου, ενώ παντού αναβλύζουν πηγές και παλιές πέτρινες βρύσες. Η Τρανή Βρύση, η Καρδάρα, η Συκιά και η Μπουρμπουλήθρα προσφέρουν νερό και δροσιά σε ένα τοπίο που ανέκαθεν έθρεφε τους κατοίκους του.
Λίγο πιο ψηλά υψώνονται οι κορυφές του βουνού, η Κούτρα στα 650 μέτρα και το Κουτλ στα 850, από όπου η θέα ανοίγεται μέχρι το πέλαγος. Από εκεί μπορεί κανείς να δει το Μαυροβούνι να κατεβαίνει προς τη θάλασσα και να καταλαβαίνει πώς δημιουργήθηκαν οι άγριες παραλίες που απλώνονται στα πόδια του χωριού.
Από αυτές τις πλαγιές γεννιέται και ο Ρακοπόταμος, το ποτάμι που κατεβαίνει μέσα από τις χαράδρες του βουνού μέχρι να φτάσει στο Αιγαίο. Στις όχθες του στέκει ακόμη ένα παλιό πέτρινο γεφύρι από πελεκητή πέτρα, ενώ κάποτε λειτουργούσε και νερόμυλος που εξυπηρετούσε τους κατοίκους της περιοχής.
Η ζωή στο Σκλήθρο ήταν πάντα δεμένη με τη γη. Οι κάτοικοι καλλιεργούσαν ελιές, καστανιές και συκιές, ενώ πολλοί ασχολούνταν με την κτηνοτροφία ελεύθερης βοσκής. Τα δάση του Μαυροβουνίου πρόσφεραν επίσης ξυλεία, δημιουργώντας μια μικρή αλλά σημαντική δασοκομική δραστηριότητα που στήριξε για δεκαετίες την τοπική οικονομία.
Στην καρδιά του χωριού δεσπόζει η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που γιορτάζει κάθε χρόνο στις 29 Ιουνίου, όταν το Σκλήθρο γεμίζει κόσμο και η πλατεία ζωντανεύει με το παραδοσιακό πανηγύρι. Γύρω από το χωριό βρίσκονται και άλλα μικρά ξωκλήσια ο Προφήτης Ηλίας, ο Άγιος Νικόλαος και ο Άγιος Ιωάννης τόποι πίστης και γαλήνης μέσα στο δάσος. Στον λόφο του Προφήτη Ηλία πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι πολιτιστικές εκδηλώσεις στο πλαίσιο των Φιλοκτητείων, ενώ το τοπίο από εκεί κόβει την ανάσα.
Παρά το μικρό του μέγεθος, το Σκλήθρο κρατά ζωντανή την παράδοση μέσα από τον δραστήριο Σύλλογο Σκληθριωτών. Τους θερινούς μήνες λειτουργούν το Λαογραφικό Μουσείο και η μικρή βιβλιοθήκη του χωριού, ενώ το φθινόπωρο διοργανώνεται η Γιορτή Μανιταριού, μια γιορτή αφιερωμένη στον πλούτο των δασών του Μαυροβουνίου και στις γεύσεις που προσφέρει η γη.
Από το Σκλήθρο ξεκινούν επίσης μερικές από τις πιο όμορφες διαδρομές της περιοχής. Ένα από τα πιο γνωστά μονοπάτια οδηγεί από το χωριό μέχρι τη θάλασσα, στη θέση Μύλος Γλυμένη. Η διαδρομή, περίπου πέντε χιλιομέτρων, περνά μέσα από το κοινοτικό δάσος και φτάνει στα Ισιώματα και στο παλιό μεταλλείο κοντά στην ακτή. Κατά μήκος του μονοπατιού υπάρχουν κιόσκια, πέτρινες βρύσες και σημεία ξεκούρασης, προσφέροντας στον επισκέπτη μια μοναδική εμπειρία μέσα στη φύση.
Από εδώ μπορεί κανείς να συνεχίσει προς το Κεραμίδι ακολουθώντας μια παραθαλάσσια χωμάτινη διαδρομή δεκατριών χιλιομέτρων που αποκαλύπτει το πιο άγριο πρόσωπο της θεσσαλικής ακτογραμμής. Άλλες διαδρομές οδηγούν στο δάσος του Πολυδενδρίου με τα παλιά μοναστήρια και τα βασιλικά κτίρια, στη λίμνη της Σκήτης με το παρατηρητήριο που αγναντεύει τον έναστρο ουρανό, ή ακόμη σε μεγάλες κυκλικές πορείες που ενώνουν χωριά, βουνά και παραλίες της περιοχής.
Κάτω από το Σκλήθρο απλώνεται και ένα από τα πιο παρθένα παραλιακά μέτωπα της Λάρισας. Ο Ρακοπόταμος με τους μικρούς κολπίσκους του, η παραλία Μεταλλείο στα Ισιώματα με τον βράχο Σούρλεγκο και τα παλιά ορυχεία, αλλά και η απομονωμένη Γλυμένη Μύλος αποτελούν κομμάτια μιας ακτογραμμής άγριας και ανεξερεύνητης.
Το Σκλήθρο είναι ο τόπος που ενώνει όλα αυτά τα τοπία. Ένα χωριό που στέκει ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα, φύλακας ενός τόπου όπου η φύση παραμένει αυθεντική και η ιστορία ζει ακόμη μέσα στα μονοπάτια και στις πέτρες.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μυστικό του.
Από τις πλαγιές του Μαυροβουνίου, το Σκλήθρο δεν κοιτά απλώς το Αιγαίο.
Το αγναντεύει όπως το αγνάντευαν οι άνθρωποι εδώ και αιώνες με σεβασμό, με μνήμη και με την ήσυχη περηφάνια ενός χωριού που έμαθε να ζει ανάμεσα στο βουνό και στο πέλαγος.
