Τουλάχιστον πέντε λεωφορεία ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη κατά τις επτά το πρωί, με προορισμό το συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (Γαιόπολις-πρώην ΤΕΙ), που έχει «μεταμορφωθεί» σε δικαστική αίθουσα.
Στα καθίσματα κάθονται άνθρωποι κάθε ηλικίας. Φοιτητές, εργαζόμενοι, ακόμη και συνταξιούχοι. Πολλοί, άγνωστοι μεταξύ τους, που σήμερα τους ενώνει κάτι κοινό: η ανάγκη να είναι παρόντες. Να ενώσουν τη φωνή τους με τους συγγενείς των θυμάτων και να απαιτήσουν δικαιοσύνη για τα 57 θύματα και τις οικογενειές τους.
Ένταση επικράτησε μέσα στην αίθουσα που θα διεξαχθεί η δίκη με συγγενή που άρχισε να φωνάζει στον κατηγορούμενο πρώην πρόεδρο του ΟΣΕ, Σπύρο Πατέρα.
Μπήκε στην αίθουσα η οικογένεια Πλακιά και κάποιος από τους συγγενείς φώναζε προς τον πρώην πρόεδρο του ΟΣΕ: «Θα σε σκίσω με τα χέρια μου. Δεν θα σε σώσει αυτός. Αλήτη».
Η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στη δικαστική αίθουσα και φώναζε «να μας πείτε τι μετέφερε το φορτίο! Εμεις δεν ήρθαμε εδώ για τα χρήματα»
Ζητάμε το ίδιο πράγμα. Ζητάμε δικαιοσύνη. Ζητάμε να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Δυστυχώς, μέχρι τώρα λαμβάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Φαίνεται ότι ένα κομμάτι της δικαιοσύνης, τουλάχιστον αυτό που αφορά τα Τέμπη, λειτουργεί ακριβώς αντίθετα.
Προς τη συγκάλυψη και την απομάκρυνση από την αλήθεια. Προσέρχομαι σε μία δίκη στην οποία, για τον θάνατο του παιδιού μου που κάηκε ζωντανό, δεν έχει γίνει ούτε έρευνα ούτε υπάρχει κατηγορούμενος. Αυτό είναι πάρα πολύ βαρύ για να το σηκώσει ένας γονιός. Ναι. Και θα το ξαναπώ. Και θα το λέω συνέχεια. Γιατί αυτό… αυτό φαίνεται ότι υπάρχει.
Ο ένας συγκαλύπτει τον άλλον. Γι’ αυτό και όλα τα αιτήματά μας, γι’ αυτό και όλες οι μηνύσεις καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Στο αρχείο. Εννοείτε να μη θέλω να γίνει γενικώς η δίκη; Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Απλά ήθελα να γίνει όμως μία σωστή δίκη. Να έχει κατηγορούμενους αυτούς που πρέπει να έχει κατηγορούμενους. Όχι να προσερχόμαστε εδώ πέρα, να μην έχει γίνει έρευνα για την πυρόσφαιρα σαν να μην υπήρξε ποτέ, να μην υπάρχουνε οι εργολάβοι της 717. Είναι δυνατόν; Εάν βρεθούν σωστοί δικαστές, οι οποίοι θα ‘χουν τη δύναμη – γιατί θεωρώ ότι πράγματα θα ακουστούνε στο δικαστήριο – και γίνουν αυτά που πρέπει να γίνουν, μπορούν να αποκαλυφθούν ακόμη και τώρα πολλά. Αυτή είναι για μένα η μόνη μου ελπίδα. Διότι έτσι όπως ξεκινάμε, δεν ξεκινάμε καθόλου καλά. Δυστυχώς εγώ έρχομαι με πολύ χαμηλές προσδοκίες, διότι συγκεκριμένα για το θάνατο του παιδιού μου που κάηκε ζωντανό, δεν έχει γίνει ούτε έρευνα, ούτε υπάρχει κατηγορούμενος. Πέραν αυτού, δεν υπάρχουν κατηγορούμενοι ούτε για την 717 και φυσικά η Hellenic Train κατηγορείται για πλημμέλημα.
Αυτά είναι απαράδεκτα. Δείχνουν ότι δεν υπάρχει καλή πρόθεση για να βγει η αλήθεια στο φως και να αποκαλυφθούν όλοι οι ένοχοι, γιατί προφανώς, επειδή είναι υψηλά ιστάμενοι, προστατεύονται. Το τραγικό είναι ότι μαζί με αυτούς προστατεύονται και οι εκτελούντες τις εντολές τους, που δεν ανήκουν σε πολιτικά πρόσωπα, που δεν έχουν θεωρητικά την ασυλία, υπάρχει όμως αυτή η ασυλία της προστασίας, διότι ακριβώς εάν οι συνεργάτες τους έρθουν και καθίσουν στο ειδώλιο, θ’ ανοίξουν τα στόματα και θα αποκαλυφθούν πολλά.
Άρα εμείς, ως γονείς, καθόμαστε και βλέπουμε όλη αυτή την κοροϊδία. Θα συνεχίσουμε όμως παρόλα αυτά να φωνάζουμε, να απαιτούμε την αλήθεια και να πράττουμε ό,τι πρέπει να κάνουμε».
«Ονομάζομαι Χρήστος Βλάχος και είμαι ο πατέρας του Βάιου Βλάχου, που έχασε τη ζωή του στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Για εμένα, το παιδί μου δολοφονήθηκε σε αυτή την τραγωδία.
Βρισκόμαστε εδώ για την έναρξη ενός μαραθωνίου δικαστικών διαδικασιών. Αυτή η δίκη, όπως και η δικογραφία, αποκαλύπτει – κατά τη δική μου άποψη – τη συνολική διαφθορά του ελληνικού κράτους. Αυτή τη διαφθορά ερχόμαστε να δικάσουμε σήμερα, γιατί αυτή είναι που στέρησε τη ζωή από τα παιδιά μας.
Ελπίζω να υπάρξει μια σοβαρή και δίκαιη δίκη, αντάξια της μνήμης των θυμάτων. Τα πραγματικά πρόσωπα αυτής της υπόθεσης είναι τα παιδιά που χάθηκαν και οι οικογένειές τους.
Θέλω να πιστεύω ότι στο τέλος θα υπάρξει δικαίωση – με την έννοια ότι θα τιμωρηθούν όλοι οι ένοχοι, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται.
Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στο σημείο της τραγωδίας, αυτό που είδα και αυτό που καταγράφεται σήμερα δείχνει, κατά τη γνώμη μου, μια αλυσίδα ευθυνών που ξεκινά από χαμηλά και φτάνει μέχρι πολύ ψηλά.
Πιστεύω ότι αυτή η δίκη μπορεί να φτάσει στην αλήθεια και να αποδώσει ευθύνες σε όλους όσοι εμπλέκονται».
«Μονολεκτικά, περιμένω δικαιοσύνη. Περιφραστικά, ευελπιστώ ότι στην πορεία της δίκης θα υπάρξουν έντιμοι δικαστές, οι οποίοι θα δικάσουν σωστά, όπως απαιτεί όλη η κοινωνία, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που μας στηρίζουν. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα παραβούν τον όρκο τους υπό πιέσεις από οποιονδήποτε κυβερνητικό παράγοντα, κάτι που μέχρι σήμερα, δυστυχώς, προσωπικά δεν το έχω διαπιστώσει.
Για τα παιδιά μας, τα 57 θύματα, τα «λουλούδια» του τρένου, η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω καθόλου καλά. Γιατί αν κάποιος είχε κάνει σωστά τη δουλειά του, το παιδί μου δεν θα βρισκόταν σήμερα κάτω από το μάρμαρο. Και ίσως να είχαν σωθεί και οι 57.
Την ίδια στιγμή, θεωρώ ότι βασικοί υπεύθυνοι παραμένουν εκτός κατηγορητηρίου. Υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα που προστατεύονται, πίσω από νόμους που δεν έχουν αλλάξει, παρά τις υποσχέσεις.
Προσωπικά έχω κινηθεί νομικά και έχω καταθέσει μήνυση, η οποία όμως παραμένει σε εκκρεμότητα. Βλέπω μια τακτική καθυστέρησης, μια προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος.
Εμείς, από την πλευρά μας, συνεχίζουμε και περιμένουμε να αποδοθεί δικαιοσύνη».
«Είμαι ο πάτερ Χριστόδουλος Παπαϊωάννου, πατέρας του Κυπριανού Παπαϊωάννου, που εχάθηκε εδώ στα Τέμπη με το δυστύχημα το γνωστό. Σήμερα είμαι εδώ για να δηλώσω ότι υπεύθυνα κι εγώ σαν άνθρωπος ζητώ να γίνει μια ανθρώπινη προσπάθεια, να βγει μια ανθρώπινη δικαιοσύνη, που ξέρω τι θα γίνει πάλι, θα προσπαθεί ο ένας να δικαιολογηθεί, ο άλλος να κερδίσει κάποια πράγματα. Είδα το τι παίζεται. Για μένα είναι συγκρατημένη η αισιοδοξία που υπάρχει μέσα μου για το τι μπορεί να συμβεί με αυτήν τη δίκη. Όμως, είναι μια προσπάθεια.
Ο Θεός να δώσει, προσεύχομαι. Εγώ προσεύχομαι και γι’ αυτούς που θα δικαστούν, και για τους δικαστές, και για τους γονείς να παρηγορηθούν από αυτόν το τεράστιο έλλειμμα που νιώθουν μέσα τους, και τους νιώθω κι εγώ, γιατί το έχω κι εγώ αυτό το έλλειμμα του Κυπριανού από μέσα μου. Αλλά σίγουρα υπάρχει μια ανακατωσούρα μες στις ψυχές. Ο Θεός να δώσει να βγει κάτι καλόν.»
«Δεν θέλω φιέστες και επικοινωνιακά παιχνίδια, όπως αυτά που είδαμε χθες. Αυτό που χρειάζεται είναι να βάλουν μυαλό οι υπεύθυνοι και όσοι βρίσκονται από πάνω. Τι θα γίνει, θα φανεί τις επόμενες ημέρες.
Βλέπω όμως τη μεγάλη συμπαράσταση του κόσμου και αυτό μας δίνει δύναμη. Σε όσα ζητάμε, αισθάνομαι ότι καλύφθηκα από τη στάση που κρατήθηκε και για αυτό δεν θεώρησα απαραίτητο να βρεθώ κάπου αλλού.
Για τον σταθμάρχη, δεν έχω να πω πολλά. Πιστεύω ότι πρέπει να καταλαβαίνει τι έκανε. Αυτό αρκεί.
Εμείς ζητάμε ένα πράγμα: ό,τι συνέβη στα δικά μας παιδιά, να μην ξανασυμβεί σε κανένα άλλο παιδί. Για τις αντιδράσεις που βλέπουμε, ειλικρινά δεν έχω τι να πω. Δεν υπάρχει λογική σε αυτά που γίνονται»
«Καλημέρα σας και σας ευχαριστούμε που βρίσκεστε εδώ, για να δηλώσετε κι εσείς την παρουσία σας σε αυτή τη μεγάλη δίκη. Μαζί με τον δικηγόρο μου θα καταθέσουμε αίτημα, ώστε να επιτραπεί η τηλεοπτική και φωτογραφική κάλυψη, καθώς πληροφορηθήκαμε ότι έχει απαγορευτεί.
Η δίκη αυτή ξεκινά με μεγάλη καθυστέρηση και, κατά τη γνώμη μας, απουσιάζουν από το κατηγορητήριο πρόσωπα που θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ ως κατηγορούμενοι. Δεν υπάρχει κατηγορητήριο για τη Hellenic Train, παρά μόνο σε βαθμό πλημμελήματος, ενώ δεν υπάρχει και καμία αναφορά για τα 28 παιδιά που απανθρακώθηκαν από τη φονική έκρηξη.
Ξεκινά η διαδικασία και ακόμη δεν έχουμε λάβει απάντηση για τα αιτήματα εκταφής. Περιμένουμε το Δικαστικό Συμβούλιο της Λάρισας να αποφανθεί, ώστε να προχωρήσουν όλες οι απαραίτητες εξετάσεις, ακόμη και στο εξωτερικό, όπως είχαμε ζητήσει από την αρχή.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι υπομονή και κουράγιο για όλους τους γονείς και τους συγγενείς που περνούν αυτόν τον Γολγοθά. Σήμερα αναμένεται μια πρωτόγνωρη κινητοποίηση, με εκατοντάδες λεωφορεία από όλη τη χώρα, ακόμη και από την Κρήτη. Ευχαριστούμε τον κόσμο για τη στήριξη – είναι η δύναμη που μας κρατάει όρθιους για να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη.
Για εμάς, δικαίωση θα ήταν να επιστρέψουν τα παιδιά μας πίσω – κάτι που δεν γίνεται. Αυτό που ζητάμε είναι η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Είναι θλιβερό ότι, μετά από έναν χρόνο, δεν έχει φυλακιστεί κανείς και πολλοί από όσους θεωρούμε υπεύθυνους κυκλοφορούν ελεύθεροι».
