Σε μια εποχή όπου η μουσική καταναλώνεται με ένα «κλικ», στον Βόλο επιμένει να χτυπά η καρδιά του αναλογικού ήχου. Εκεί, σε έναν μικρό αλλά γεμάτο ιστορίες χώρο, λειτουργεί το τελευταίο δισκοπωλείο της Θεσσαλίας – ένας αυθεντικός «ναός» για τους λάτρεις του βινυλίου.
«Το 2000 στον Βόλο υπήρχαν 15 δισκοπωλεία. Σήμερα έμεινα μόνος. Δεν το έβαλα κάτω ποτέ», λέει χαρακτηριστικά, αποδίδοντας την επιμονή του στην αγάπη του για τη μουσική και –όπως ο ίδιος λέει– «στο πείσμα του ροκά».
Παράλληλα, ο χώρος δεν περιορίζεται μόνο στην πώληση. Λειτουργεί και ως σημείο αναφοράς για την επισκευή και συντήρηση παλαιού εξοπλισμού, όπως τα πικάπ, κρατώντας ζωντανή μια τεχνογνωσία που σπανίζει. Στα ράφια του μπορεί κανείς να βρει επίσης CD, ηχεία, ενισχυτές και κάθε είδους αξεσουάρ για τους φίλους του ήχου.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που περνούν την πόρτα του όχι μόνο για να αγοράσουν, αλλά για να μάθουν. Μαθητές και φοιτητές αναζητούν πληροφορίες για τη μουσική και την ιστορία της, ενώ συλλέκτες –κυρίως από Αθήνα και Θεσσαλονίκη– διατηρούν μια σταθερή σχέση με το κατάστημα.
Και αν οι τοίχοι μπορούσαν να μιλήσουν, θα διηγούνταν ιστορίες μεγάλων ονομάτων που πέρασαν από εκεί: από τον David Gilmour των Pink Floyd μέχρι θρύλους του ελληνικού τραγουδιού όπως ο Στράτος Διονυσίου, ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Βασίλης Τσιτσάνης.
Στον Βόλο, το βινύλιο δεν είναι απλώς μια ρετρό τάση. Είναι μνήμη, ταυτότητα και –χάρη σε ανθρώπους σαν τον Αλέξανδρο Παπαδόπουλο– μια ζωντανή εμπειρία που συνεχίζει να γυρίζει… στις σωστές στροφές
