«Η τέχνη σώζει. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά». Με αυτά τα λόγια, ο διευθυντής των Δομών Εκπαίδευσης του Καταστήματος Κράτησης Λάρισας, Γιώργος Τράντας, μοιράζεται μια ανθρώπινη ιστορία που αποδεικνύει πως η εκπαίδευση μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους ακόμη και πίσω από τα κάγκελα.
Μέσα από μια διαδικτυακή επικοινωνία με τον πρώην μαθητή του, Ανατόλι, ο κ. Τράντας θυμήθηκε τη διαδρομή ενός ανθρώπου που παρακολούθησε μαθήματα ελληνικής γλώσσας, Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας και λύκειο μέσα στη φυλακή, ενώ παράλληλα είχε αναπτύξει ένα ξεχωριστό ταλέντο στη ζωγραφική.
Ο Ανατόλι αποφυλακίστηκε και σήμερα ζει στη Μόσχα, όπου ασχολείται επαγγελματικά με την τέχνη. Η πρόσφατη επικοινωνία τους έγινε από την Αλικαρνασσό, απέναντι από τα ελληνικά παράλια, όπου ο πρώην μαθητής βρίσκεται για ολιγοήμερες διακοπές.
«Έστω κι από δω να βλέπω την Ελλάδα, να κάνω μπάνιο στο Αιγαίο», είπε στον παλιό του δάσκαλο, σε μια φράση που κρύβει περισσότερα από την επιθυμία ενός ταξιδιώτη.
Για τον Γιώργο Τράντα, αυτή η επικοινωνία αποτελεί μια από τις πιο ουσιαστικές επιβεβαιώσεις της εκπαιδευτικής δουλειάς που γίνεται στις φυλακές. Μιας δουλειάς που δεν αποτυπώνεται εύκολα σε αριθμούς και στατιστικές, αλλά αποκαλύπτεται μέσα από τις ζωές των ανθρώπων, ακόμη και πολλά χρόνια μετά την αποφυλάκισή τους.
Όπως εξηγεί, όταν αποχαιρετά τους μαθητές του που αποφυλακίζονται, τους εύχεται να μην τους ξαναδεί. Μια φράση που έξω από τη φυλακή μπορεί να ακούγεται σκληρή, αλλά για εκείνους αποτελεί την πιο ειλικρινή ευχή: να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά εκεί.
Και η ιστορία του Ανατόλι αναδεικνύει ακόμη μία αλήθεια. Όταν ένας άνθρωπος ανακαλύπτει αυτό που αγαπά και έχει την ευκαιρία να το καλλιεργήσει, μπορεί να βρει τον δικό του δρόμο προς μια διαφορετική ζωή.
Ο Γιώργος Τράντας κλείνει το μήνυμά του με μια τελευταία ευχή προς τον πρώην μαθητή του:
«Καλή συνέχεια, Ανατόλι. Και σε παρακαλώ, μη σε ξαναδώ…»
