Η ασχήμια των ανθρώπων σε έξαρση στο Συκούριο

420

Τους τελευταίους μήνες έχουμε συνηθίσει να μετράμε κρούσματα, ασθενείς και διασωληνωμένους συμπολίτες μας. Η πανδημία,  μας έχει απορροφήσει τόσο πολύ, που έχουμε βάλει στην άκρη όλα τα άλλα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά.

Άλλωστε, η ασχήμια της ανθρώπινης ψυχής δεν μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Το τελευταίο διάστημα, σχεδόν την ίδια εποχή που ανακοινώθηκε το δεύτερο lockdown, στο Συκούριο Λάρισας συμβαίνει κάτι πραγματικά αρρωστημένο, αφού κάποιος ή κάποιοι θεώρησαν σωστό να αφανίσουν όσα περισσότερα ζώα, αδέσποτα και δεσποζόμενα, μπορούν.

Είναι γνωστός ο νόμος της ζούγκλας έτσι κ αλλιώς. Ο αδύναμος πρέπει να πεθάνει! Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, έχουν ήδη πεθάνει πολλά σκυλάκια από τα χέρια του δυνατού. Το μόνο πρόβλημα, δυστυχώς για κάποιους, είναι ότι η εξέλιξη μας έχει βγάλει από τις σπηλιές μας αιώνες τώρα και ο νόμος της ζούγκλας δεν μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται στις κατά τ’ άλλα εξελιγμένες κοινωνίες μας.

Αλλά πως μια εικόνα ενός ζώου που βγάζει αφρούς μπορεί να θεωρηθεί πολιτισμένη; Πως σε δημόσιους χώρους που κινούνται παιδιά, μπορεί κάποιος να νιώσει ασφαλής; Πως διορθώνεται αυτό το λάθος;

Αρκετοί από τους κατοίκους είναι εξοργισμένοι και έχουν αρχίσει να οργανώνονται,  έτσι ώστε να μπει τέλος σε όλη αυτή την θλιβερή κατάσταση. Άλλωστε για πόσο μπορεί η ανθρώπινη ασχήμια να νικάει την αγάπη;  Σίγουρα, όχι για πολύ ακόμη…

Στ. Καρατζόγλου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here