40χρονος Λαρισαίος εφοπλιστής! Από βοηθός σερβιτόρου, μετράει βαπόρια…

2937

Του Κώστα Γκιάστα

Μα τις χίλιες θάλασσες…

Μπορεί κάποιος να ξεκινήσει από τη Λάρισα, την καρδιά του κάμπου και δίχως να προέρχεται από ναυτική οικογένεια, στα 40 του να μετράει ήδη τέσσερα βαπόρια;

Ο Ζήσης Στυλιανός δεν είχε ανέβει ποτέ σε καράβι, ούτε καν της γραμμής, μέχρι που ξαφνικά πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με τη ναυτιλία και να εξελιχθεί σήμερα σε εφοπλιστή – πλοιοκτήτη.
Γεννήθηκε στον Καναδά από γονείς (Τάκης Στυλιανός, Μαίρη Κομοπούλου) που του δίδαξαν μαζί με τον μεγαλύτερό του αδελφό Τηλέμαχο, την αξία της σκληρής δουλειάς, καθώς το έκαναν πράξη από το 1972 ως το 1992 στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Επιστρέφοντας στη Λάρισα κι αφού ολοκληρώνει το σχολείο (Ράπτου, 36ο Δημοτικό, 2ο Γυμνάσιο, 2ο Λύκειο και Ντόλκο – Μπακογιάννη) περνάει στο ΤΕΙ Κοζάνης διοίκηση επιχειρήσεων. Τα καλοκαίρια εργάζεται ως βοηθός σερβιτόρου «για να είμαι αυτόνομος» όπως θυμάται με νοσταλγία. Ως στρατιώτης ντύνεται καταδρομέας για να μάθει τα όριά του. Ταυτόχρονα «στίβει» το μυαλό του για το μέλλον.

«Στο χρηματιστήριο άσχημη στιγμή, ενώ και η κατάσταση στα κτηματομεσιτικά δεν ήταν καλή. Τότε μου ήρθε η ιδέα της ναυτιλίας» αφήνοντας πίσω τις σκέψεις για επιστροφή στον Καναδά.
Καταθέτει αίτηση σε δύο ναυτιλιακά πανεπιστήμια, στο Σαουθάμπντον και στο Λίβερπουλ και αφού γίνεται δεκτός και από τα δύο, επιλέγει το δεύτερο. «Τελειώνοντας το 2008 βγαίνω στην αγορά εργασίας αλλά πτωχεύει η Lehman Brothers. Ο κόσμος έφευγε κι εγώ έκανα αιτήσεις.
Στο Λονδίνο έβλεπα κόσμο να κλαίει με κουτιά στα χέρια». Όπως στις ταινίες.
Παρά τις κλειστές πόρτες δεν το βάζει κάτω. Πιάνει δουλειά στην «Dolce & Gabbana» για να κερδίσει χρόνο. Εκείνη την περίοδο, κατάλαβε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το καλό ντύσιμο, κάτι που διατηρεί στην καθημερινότητά του.

Messenger creation 2ab57852 5f9e 4678 9f33 530420199a9b
Αφού κάνει ένα πέρασμα από μια ναυτιλιακή εταιρεία, απορρίπτοντας γενναία πρόταση για ενασχόληση με κρουαζιερόπλοια, μετακομίζει σε άλλη εταιρεία ως ναυτιλιακός χρηματιστής σε ειδικότητα παραγώγων.
«Ναυτιλιακά ασφάλιστρα κινδύνου είναι ένα εργαλείο το οποίο χρησιμοποιείται για να μειωθεί ο κίνδυνος των ναύλων» εξηγεί, καθώς διευκρινίζει πως στη ναυτιλία όλα υπολογίζονται σε μέρες και δολάρια.
Στην τετραετία που μένει εκεί, υποβάλλει παράλληλα αιτήσεις «για ένα καλό μεταπτυχιακό στη ναυτιλία». Το London Schools of Economics και το Cass Business School – City University τον απορρίπτουν εις διπλούν. Ο επιμένων όμως νικά και τον δέχονται στην τρίτη προσπάθεια. «Επέλεξα το δεύτερο που είναι ακόμα πιο εξειδικευμένο και τότε ξαφνικά μου ανοίχτηκαν πόρτες…». Εταιρείες, πρόσωπα, σχέσεις.
Το 2015 επιστρέφει στην Ελλάδα σε εταιρεία αγοραπωλησιών πλοίων ως «broker» μεσίτης.
«Ένας μεσίτης παίρνει μόλις το 1% από την τιμή ενός πλοίου. Όμως ένα μέσο βαπόρι στοιχίζει μεταξύ 10 και 15 εκατομμυρίων…» αναφέρει.
Το 2017 κάνει μια μεγάλη συμφωνία και με το κέρδος λαμβάνει το 50% της εταιρείας. Γρήγορα όμως αντιλαμβάνεται πως τα όνειρά του δεν συμβαδίζουν με των υπολοίπων. Πουλάει το μερίδιό του και μέσα στην πανδημία αγοράζει το πρώτο του καράβι και το ονομάζει «Λάρδο» από ένα τάμα που είχε κάνει στη Ρόδο.
Λόγω κατακόρυφης αύξησης ναύλων με τον κορονοϊό αποπληρώνει το δάνειο μέσα σε χρόνο ρεκόρ και το 2021 αγοράζει το δεύτερο βαπόρι που το ονομάζει «Παναγία Γιαλούσα» από ένα εκκλησάκι στη Χίο, με άλλο τάμα, ενώ το 2023 αγοράζει και το τρίτο που το ονομάζει «Serenity».
«Όλα είναι 30.000 τόνων και μεταφέρουν ξηρό φορτίο. Σιτάρι, σίδερο, αλουμίνιο, κάρβουνο, αλάτι, λίπασμα, ξυλεία, βοξίτη» τονίζει.

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη εδώ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ