“Τόσες απουσίες μαζεμένες γύρω από έναν ακάλυπτο!!!”

441

Της Λίνας Καραμήτρου

(Μια κάποια Silia… έγραψε το σχόλιο αυτό “Τόσες απουσίες μαζεμένες

γύρω από έναν ακάλυπτο!!!” και αποτελεί το πιο αντιπροσωπευτικό

από όλα όσα διάβασα για την τραγική ιστορία…)

Ένα μωρό απόν, το μωρό της, από την πρώτη στιγμή της γένησής του κιόλας,
Μια μαμά που γεννά μόνη, ολομόχαχη, τρομαγμένη, απούσα απ΄την ίδια της τη ζωή…
Ένα πατέρας και αυτός απών από τη ζωή της κόρης και της γυναίκας του,
Ένας άλλος πατέρας μεγαλύτερος και πιο μυαλωμένος, απών από τη ζωή της κόρης του εννιά και ακόμα πόσους μήνες άραγε (;), Και η μάνα με φυσική παρουσία μεν, τελικά ‘απούσα’ δε…
Τόσες απουσίες μαζεμένες γύρω από έναν ακάλυπτο!!!
Και μια κοινωνία έξυπνη, μορφωμένη, πάνω απ’ όλα ευρωπαϊκή, έτοιμη να κατασπαράξει ένα παιδί στο πρώτο στραβοπάτημά του, δίνοντας το καλό παράδειγμα, για να μην ξανασυμβεί…
Ενός παιδιού ακόμα, που φοβισμένο δεν μπορούσε και δεν ήξερε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του. Που δεν είχε τη δύναμη να τα βάλει με το σύστημα και την ηθική των πολλών ανθρώπων. Που δεν ήξερε πώς να ξεπεράσει αυτό το «η ηθική των πολλών δεν είναι πάντα αυτό που πρέπει να κάνεις, δεν είναι πάντα το σωστό». Που αποφάσισε να βάλει σε κίνδυνο και σοβαρές περιπέτειες πολλές ζωές, πολλούς ανθρώπους ακόμα, προκειμένου να μην ‘μολύνει’ την κοινωνία. Που ντρεπόταν για τον εαυτό της και για τις συνέπειες των πραξεών της και σκέφτηκε την άψογη κοινωνία που της είχε προσφέρει τα πάντα, μη θέλοντας να την στενοχωρήσει. Που ήταν έρμαιο αποφάσεων και κυρίως συμπεριφορών άλλων, αλλά δεν της ήταν εύκολο να το ξεκαθαρίσει στο μικρό ακόμη μυαλό της…
Τόσο παράξενο για μερικούς… «μια κοπέλα 22 χρόνων να μην μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση;», λες και μιλάς για κάποιον 45 ετών και βάλε και δεν δίνεις κανένα ελαφρυντικό.
Πολύ τραγικό για άλλους… «είναι ενήλικη, ήξερε τι έκανε και για αυτό, να καταδικαστεί», λες και κανείς μας δεν έχει περάσει απ’ τη νιότη, λες και κανείς μας δεν έκανε λάθος, λες και κανείς μας δεν συγχωρέθηκε και κράτησε όλη την κακία μέσα του, απόθεμα για να φερθεί με αυτήν στα παιδιά των άλλων, γιατί τα δικά του είναι αψεγάδιαστα και καθωσπρεπικά.
Και άνθρωποι που ισχυρίζονται «να μπει στο ψυχιατρείο γιατί είναι άρρωστη», πετώντας το πρόβλημα σε κάποιον ειδικό της κοινωνίας μας, μη θέλοντας να ανακατευτούν…. Εύκολο και βολικό θα πω, γιατί ούτε σκέφτεσαι ως άνθρωπος-μονάδα, ούτε και προβληματίζεσαι ως μέλος ενός συνόλου, αν έχεις την παραμικρή συμμετοχή σε όλο αυτό…
Και εκεί σταματούν οι προτάσεις της προοδευτικής κοινωνίας που καιροφυλακτεί στο λάθος, δείχνοντας το αυστηρό και αμείλικτο πρόσωπό της!
Μιας κοινωνίας που δεν έχει κάνει κάνει ποτέ λάθος και δεν συγχωρεί!
Που δεν γέννησε ποτέ παιδιά και δεν αναγνωρίζει καν τα σφάλματά τους!
Που είναι τόσο ηθική και δεν καταδέχεται να ταπεινωθεί από τέτοιες πράξεις ανήθικες!
Που είναι τόσο υψηλή και δεν δέχεται να βουλιάξει στην παρακμή!
Που γεννάει τα παιδιά της, δείχνει εικονικό ενδιαφέρον και μετά τα τρώει μαζί με τις σάρκες!
Ποιος άραγε να τιμωρηθεί και να παραδειγματιστεί σε αυτή την περίπτωση; Ποιος έχει το ρόλο του θύτη και ποιος του θύματος;
η 22χρονη; Η γονείς της; Ο πατέρας του άτυχου βρέφους;
Η΄όλοι μας, ο καθένας χωριστά για τον εαυτό του, που δεν αλλάζει, που δεν μαθαίνει, που δεν εξελίσσεται, που δεν ενημερώνεται, που δεν επιθυμεί να προσαρμοστεί, που δεν παραδειγματίζεται, που δεν σκέφτεται, που δεν αναζητά, που δεν συμπεριφέρεται, που δεν ανέχεται, με συνέπεια να γίνεται όλο και πιο απόμακρος και πιο εκδικητικός σε τέτοιες συμπεριφορές – περιστατικά και όλο και πιο κακός με τα ίδια τα παιδιά του;
Ναι… σε όλα λοιπόν… και εγώ είμαι μαζί με αυτούς, τους πολλούς, τους ‘αυστηρούς’…
Μόνο όμως αν με διαβεβαίωνε κάποιος ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά!
Μόνο αν δεν ξαναγινόταν ποτέ και παραδειγματιζόμασταν άπαξ και δια παντός!
Η Silia τελικά έχει δίκιο.
Οι απουσίες είναι πολλές.
Μόνο που σε αυτές των 5 ανθρώπων της ιστορίας…,
πρέπει να προσθέσεις και τις απουσίες όλων μας…!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here