Στην διαμαρτυρία για τα Τέμπη στην Καλαμπάκα δεν ξέχασαν τα τρία αγγελούδια από το Καστράκι που έφυγαν τόσο άδικα. Την Αναστασία, την Θώμη και την Χρύσα. Η πορεία που ξεκίνησε από την πλατεία, κατέληξε στον σταθμό των τρένων, όπου εκατοντάδες πολίτες βρέθηκαν εκεί και αθόρυβα ανήρτησαν ένα πανό που έγραφε “Η κρατική αμέλεια δολοφονεί”.
Ξαφνικά μια κραυγή σπάει την σιωπή του πλήθους. Η γιαγιά… “Γιατί;” φώναξε. Υποβασταζόμενη αποχώρησε…
Το θέμα δεν είναι πολιτικό. Το θέμα είναι καθαρά θέμα δικαιοσύνης. Σκοτώθηκαν 57 άτομα και κανείς δεν είναι στη φυλακή. Πως γίνεται; Δεν έφταιγε κανείς; Τα δυστυχήματα δεν γίνονται από μόνα τους. Δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Τα δυστυχήματα προκαλούνται από αμέλειες των ανθρώπων, που πολλές φορές είναι εγκληματικές.
Και επειδή σε τέτοιες περιπτώσεις υπεύθυνοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που λέγονται πολιτικοί, όταν αυτοί θα ξέρουν ότι είναι υπόλογοι στην δικαιοσύνη, ίσως να λειτουργήσει καλύτερα αυτό το κράτος, που είναι αφημένο στην τύχη του κάθε “ατόμου” που ζηλεύει λίγη από την “δόξα” του πολιτικού και θέλει να μας “σώσει”… Ίσως να μην θέλει να μας “σώσει” όταν θα ξέρει ότι θα έχει πραγματική ευθύνη για τις πράξεις του και ότι θα πληρώσει αν δεν κάνει σωστά την δουλειά του. Ίσως τότε να υπάρξει μια μικρή ελπίδα…
Την γιαγιά ντράπηκα να την κοιτάξω… Απορώ δεν ντράπηκαν όλοι αυτοί από τον πιο “μικρό” μέχρι τον πιο “μεγάλο” που εμπλέκονται εκείνη την βραδιά και ένας να παραιτηθεί; Ένας μόνο…Δεν βρέθηκε.
Το θέμα δεν είναι πολιτικό και κομματικό. Άλλωστε με όλων των “ειδών” τα κόμματα έχουν συμβεί φρικιαστικά δυστυχήματα. Το θέμα είναι οι άνθρωποι και όχι τα κόμματα.
Το θέμα είναι η πολιτική στάση και η πολιτική ευσυνειδησία που κρατάμε εμείς, απέναντι σε τέτοιου είδους γεγονότα.
Με την ελπίδα να μην ουρλιάξει καμία γιαγιά ξανά…
Φ.Γ.
