Γνωρίστε το «αντίπαλον δέος» του Ολύμπου, τον Κίσσαβο, που τον στολίζουν υπέροχα χωριά όπως τα Αμπελάκια και το Μεταξοχώρι και απολαύστε τις σπάνιες φυσικές του ομορφιές, αλλά και τις κοντινές παραλίες του Αγιόκαμπου.
Ο Κίσσαβος είναι γεμάτος από πυκνά δάση, φαράγγια και ορμητικά ποτάμια και έχει χαρακτηριστεί ως ατόφιος «βοτανόκηπος της Ελλάδας» χάρη στη βιοποικιλότητα, το ποικίλο ανάγλυφο και το κλίμα του. Ξεκινώντας από χαμηλά και ανεβαίνοντας προς τις κορυφές συναντά κανείς δάση οξιάς, βελανιδιάς, ελάτης, αλλά και αλπικά λιβάδια που προσφέρουν εντυπωσιακά θεάματα την άνοιξη με τα ανθισμένα λουλούδια και το φθινόπωρο όταν τα φυλλώματα των δέντρων αλλάζουν χρώματα. Το βουνό είναι ιδανικό για περπάτημα, ποδήλατο βουνού και βόλτες με SUV οχήματα καθώς διαθέτει πολλούς χωματόδρομους. Τα άφθονα νερά σχηματίζουν ρέματα, καταρράκτες για rappel και μικρές λίμνες. Η ανατολική του πλευρά είναι η ωραιότερη, ενώ προς τη μεριά της Λάρισας είναι πιο άγονη, με πουρνάρια και γυμνούς βράχους.
Τα ιστορικά Αμπελάκια
Μια ανάσα από τα Τέμπη και 30 χλμ. από τη Λάρισα, τα πέτρινα σπίτια των Αμπελακίων με τις κεραμιδένιες στέγες τους απλώνονται αμφιθεατρικά στη δασωμένη πλαγιά του Κισσάβου.
Η σπουδαία ιστορία του χωριού, που έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός, οφείλεται στην ευρηματικότητα και την επιθυμία των ανθρώπων που έζησαν εκεί τον 18ο αιώνα για μόρφωση, προκοπή και πλούτο. Τα περίφημα πορφυρά βαμβακονήματα, η Κοινή Συντροφία με τα 6.000 μέλη και τα 17 υποκαταστήματα σε όλη την Ευρώπη, τα αρχοντικά των Σβαρτς, η Μανιάρειος Σχολή και πολλά ακόμη έχουν αποτυπωθεί σε τουλάχιστον 350 ειδικές εκδόσεις. Αξίζει να πούμε πως τον 18ο αιώνα, οι Αμπελακιώτες μιλούσαν με ευχέρεια τέσσερις γλώσσες, στο Ελληνομουσείο δίδαξαν το 1749 φημισμένοι λόγιοι της εποχής και η Μανιάρειος Σχολή ήταν το ένα από τα τρία σχολεία του χωριού, όπου, από το 1773 τα παιδιά μάθαιναν γράμματα δωρεάν.
Σε διάφορα σημεία του χωριού κτίστηκαν μεταξύ 1787 και 1810 17 αρχοντικά. Ήταν διώροφα ή τριώροφα και είχαν φρουριακή μορφή με πολεμίστρες, μικρά ανοίγματα στο ανώγι, φεγγίτες με πολύχρωμα τζάμια. Στον όροφο όπου έμενε η οικογένεια υπήρχε η κρεβάτα, ο κεντρικός χώρος δηλαδή, με τους οντάδες γύρω και τους σοφάδες που ήταν υπερυψωμένοι. Κορωνίδα όλων ήταν το μεγαλοπρεπές Αρχοντικό του Γεωργίου Σβαρτς και πολύ αξιόλογο το, γκρεμισμένο ακόμη, αρχοντικό του Δημητρίου Σβαρτς.
Το περίφημο Αρχοντικό Σβαρτς και η Κοινή Συντροφία
Αποκατεστημένο και υπέροχα φωτισμένο, το θαυμάσιο τριώροφο αρχοντικό του Γεωργίου Μαύρου (Σβαρτς), προέδρου της Κοινής Συντροφίας, θα σας μείνει αξέχαστο όταν το επισκεφθείτε, καθώς συγκαταλέγεται στα σπουδαιότερα του είδους του στην Ελλάδα. Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1787 και ολοκληρώθηκε το 1798, ενώ χρειάστηκαν συνολικά οκτώ χρόνια για την κατασκευή του και τρία ακόμη για τον ζωγραφικό και διακοσμητικό του διάκοσμο. Το αποτέλεσμα αποτυπώνει έναν σπάνιο συνδυασμό αμπελακιώτικης αρχιτεκτονικής, ευρωπαϊκού μπαρόκ και επιρροών από τη Μικρά Ασία.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο travel.gr
