Η Χαρά είναι ένα όμορφο θεσσαλικό χωριό του Δήμου Κιλελέρ, χτισμένο σε υψόμετρο 220 μέτρων, στην καρδιά του εύφορου κάμπου της Λάρισας. Βρίσκεται επί της εθνικής οδού Λάρισας – Φαρσάλων, περίπου 28 χιλιόμετρα νότια της Λάρισας και 10 χιλιόμετρα από τη Νίκαια. Είναι ένας τόπος που μπορεί να μικραίνει πληθυσμιακά με το πέρασμα των χρόνων, όμως μεγαλώνει μέσα από την ιστορία, την παράδοση και την αγάπη των ανθρώπων του για τη γη που τους γέννησε.
Η ιστορία της Χαράς είναι χαραγμένη ακόμη και στα ονόματα που έφερε μέσα στους αιώνες. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν γνωστή ως Σούμπαση Κιόϊ, το 1912 μετονομάστηκε σε Σούμπασι, το 1927 έγινε Αγροσυκιές και από το 1958 απέκτησε το σημερινό της όνομα, Χαρά. Ένα όνομα που μοιάζει να εκφράζει τον χαρακτήρα του τόπου, αφού μέσα από δυσκολίες, αλλαγές και ιστορικές ανακατατάξεις οι άνθρωποι του κατάφεραν να κρατήσουν ζωντανή την αισιοδοξία και την ενότητα τους.
Η σημερινή φυσιογνωμία του χωριού διαμορφώθηκε από τη συνάντηση δύο κόσμων. Οι πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία έφεραν μαζί τους τις μνήμες, τα έθιμα και τις παραδόσεις των αλησμόνητων πατρίδων τους, ενώ οι γηγενείς Καραγκούνηδες συνέχισαν να καλλιεργούν τη γη των προγόνων τους. Μέσα από τη συνεργασία, τον κοινό μόχθο και την αλληλεγγύη γεννήθηκε μια κοινωνία δεμένη, που πέρασε τις δυσκολίες χωρίς να χάσει την ταυτότητα της.
Η πρώτη εγκατάσταση των κατοίκων βρισκόταν στον παλιό οικισμό Φιλίκια, γνωστό και ως Τουρκομισλί. Σήμερα, από εκείνον τον οικισμό σώζεται ο ιστορικός Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ένας τόπος βαθιάς συγκίνησης και μνήμης, που θυμίζει πως κάθε χωριό έχει τις δικές του ρίζες, ακόμη κι αν ο χρόνος άλλαξε τη μορφή του.
Η γη υπήρξε πάντοτε η μεγαλύτερη δύναμη της Χαράς. Οι εύφορες καλλιέργειες του θεσσαλικού κάμπου χάρισαν ζωή και προκοπή στις οικογένειες του χωριού, ενώ η γεωργία έγινε τρόπος ζωής που πέρασε από γενιά σε γενιά. Το 1961 ο πληθυσμός έφτασε στο υψηλότερο σημείο της ιστορίας του, με 653 κατοίκους. Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λιγότεροι, όμως η καρδιά του χωριού εξακολουθεί να χτυπά δυνατά μέσα από όσους έμειναν, αλλά και από εκείνους που επιστρέφουν κάθε φορά που οι καμπάνες καλούν σε γιορτή και αντάμωμα.
Σημαντικό σταθμό στην ιστορία του χωριού αποτέλεσε το Δημοτικό Σχολείο, το οποίο λειτούργησε από το 1934 έως το 2003. Για σχεδόν επτά δεκαετίες γέμισε με παιδικές φωνές, όνειρα και ελπίδες, διαμορφώνοντας γενιές ανθρώπων που κράτησαν ζωντανή την παράδοση και την ιστορία του τόπου τους.
Σήμερα, τη σκυτάλη της πολιτιστικής ζωής κρατά ο δραστήριος Σύλλογος Γυναικών Χαράς, ο οποίος με αφοσίωση διοργανώνει τα πανηγύρια και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του χωριού. Ξεχωριστή θέση κατέχει η αναβίωση του παραδοσιακού εθίμου του «Κριτσμά», του μεγάλου γλεντιού που ακολουθούσε το τέλος του θερισμού. Εκεί όπου άλλοτε οι άνθρωποι ευχαριστούσαν τον Θεό για τους καρπούς της γης, τραγουδούσαν και χόρευαν μέχρι το ξημέρωμα, σήμερα οι νεότερες γενιές συνεχίζουν την παράδοση με θεατρικές παραστάσεις, παραδοσιακούς χορούς και μουσική, αποδεικνύοντας πως οι ρίζες ενός τόπου δεν χάνονται όσο υπάρχουν άνθρωποι να τις τιμούν.
Η Χαρά δεν είναι απλώς ένα χωριό του θεσσαλικού κάμπου. Είναι ένας τόπος που έμαθε να μεταμορφώνει τις δυσκολίες σε δύναμη, να ενώνει ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής και να κρατά ζωντανές τις παραδόσεις του. Είναι ένα χωριό που μπορεί να άλλαξε πολλές φορές όνομα, όμως δεν άλλαξε ποτέ ψυχή. Και αυτή η ψυχή συνεχίζει να φωτίζει κάθε δρόμο, κάθε αυλή και κάθε άνθρωπο που επιστρέφει στον τόπο που αποκαλεί πατρίδα.
