Στα δυτικά όρια του Δήμου Κιλελέρ, εκεί όπου ο θεσσαλικός κάμπος συναντά την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, απλώνεται το Μικρό Βουνό, ένας τόπος που δεν πήρε τυχαία το όνομα του. Ένας χαμηλός λόφος στις νοτιοδυτικές παρυφές του χωριού χάρισε τη σημερινή του ονομασία, αντικαθιστώντας το παλιό Τεκελή, όπως ήταν γνωστό κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας μέχρι τη μετονομασία του το 1930. Από το 1883 το χωριό αναφέρεται επίσημα ως Τεκελή, ενώ το 1929 έγινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, σηματοδοτώντας μια νέα πορεία στην ιστορία του.
Χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 160 μέτρων, το Μικρό Βουνό βρίσκεται 31 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λάρισας. Ανατολικά του βρίσκεται ο Δοξαράς, από τον οποίο το χωρίζει η ιστορική σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά–Θεσσαλονίκης, ενώ δυτικά κυλά ο Ενιπέας, παραπόταμος του Πηνειού, που για αιώνες διαμόρφωσε τη ζωή και το τοπίο της περιοχής.
Η γη του χωριού είναι βαθιά δεμένη με το νερό. Στη θέση Βάλτος, τη γονιμότερη έκταση του οικισμού, υπήρχαν παλαιότερα οι φυσικές πηγές Γκιόλη ή Αλαμπή γνωστές στους κατοίκους ως τα μάτια. Το νερό ανέβλυζε από μεγάλα φυσικά ανοίγματα και κάλυπτε περίπου 25 στρέμματα, διοχετευόμενο σε δύο μεγάλα κανάλια. Όταν κάποτε έσπασε το ένα από αυτά, τα νερά πλημμύρισαν 700 έως 800 στρέμματα, δημιουργώντας έναν εκτεταμένο βάλτο που σημάδεψε τη φυσιογνωμία της περιοχής. Μετά τα αποστραγγιστικά έργα του 1953, η γη μεταμορφώθηκε σε εύφορες καλλιέργειες, όπου σήμερα κυριαρχεί το βαμβάκι, αποδεικνύοντας πως ο άνθρωπος μπορεί να συνεργαστεί με τη φύση χωρίς να σβήσει τη μνήμη της.
Η ιστορία του χωριού αποτυπώνεται και στους αριθμούς. Το 1961 το Μικρό Βουνό αριθμούσε 588 κατοίκους, τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή του ακμή. Σήμερα, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 222. Η μείωση είναι αισθητή, όμως όσοι παραμένουν συνεχίζουν να κρατούν ζωντανό τον τόπο και τις παραδόσεις του, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη μιας κοινότητας δεν μετριέται μόνο με τον πληθυσμό της.
Η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή χάνεται στα βάθη των αιώνων. Στη θέση Γκιόλι έχει εντοπιστεί αρχαιολογικός χώρος με γήλοφο, μια ακόμη ένδειξη ότι η γη αυτή κατοικήθηκε και αξιοποιήθηκε από πολύ παλιά. Κάθε στρώμα του εδάφους μοιάζει να κρύβει και μια διαφορετική ιστορία, συνδέοντας το σήμερα με έναν μακρινό κόσμο.
Κέντρο της πνευματικής ζωής του χωριού αποτελεί η παλιά εκκλησία του 15ου αιώνα, αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο, ένα μνημείο που στέκει ακοίμητος φρουρός της πίστης και της ιστορίας. Στο όνομα του πολιούχου λειτουργεί και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρού Βουνού «Ο Άγιος Αθανάσιος», ο οποίος διοργανώνει πολιτιστικές δράσεις και εκδηλώσεις, με πιο γνωστή το «Ανταμώνουμε», μια γιορτή που φέρνει κοντά κατοίκους και απόδημους, ανανεώνοντας τους δεσμούς με τον γενέθλιο τόπο.
Το Μικρό Βουνό δεν εντυπωσιάζει με μεγάλα μνημεία ούτε με επιβλητικά βουνά. Η αξία του βρίσκεται αλλού στις ιστορίες που γεννήθηκαν δίπλα στα νερά της Γκιόλης, στις εύφορες εκτάσεις που μεταμορφώθηκαν από βάλτους σε χωράφια, στις καμπάνες του παλιού ναού που εξακολουθούν να ηχούν πάνω από τον κάμπο και στους ανθρώπους που επιμένουν να κρατούν ζωντανή την ψυχή του χωριού. Είναι ένας τόπος που αποδεικνύει πως ακόμη και τα πιο ήσυχα χωριά κρύβουν μέσα τους μια μεγάλη ιστορία, αρκεί να σταθεί κανείς για λίγο και να την ακούσει.
